سیستم اطفاء حریق آئروسل

 

در هرکپسول کانکتوری برای کنترل الکتریکی و مکانیسم فعال سازی خاموش کننده و یک شبکه در سمت خروجی برای توزیع تدریجی آئروسل خاموش کننده وجود دارد. کپسول های اطفاء حریق آئروسل و سیستم های اطفاء حریق را می توان به طور خودکار با استفاده از تشخیص حرارتی یا دود و همچنین به صورت دستی فعال کرد. تبدیل شیمیایی ترکیب خاموش کننده جامد با استفاده از یک ضربه الکتریکی آغاز می شود. پس از فعال شدن، ترکیب جامد به یک آئروسل خاموش کننده به سرعت در حال گسترش تبدیل می شود که پس از عبور از بخش خنک کننده، از دهانه خروجی کپسول خارج شده و آتش را در منطقه حفاظت شده خاموش می کند

اصل خاموش کردن

پس از فعال شدن، گاز آئروسل واکنشی را آغاز می کند که در آن آئروسل آزاد شده رادیکال های آزاد احتراق را به یکدیگر متصل می کند.آئروسل تولید شده ، آتش را با استفاده از روش های خفگی (حذف اکسیژن) یا خنک کردن، خاموش نمی کند، بلکه با متوقف کردن واکنش احتراق بر اساس مولکولی (با اتصال رادیکال های آزاد) بدون تأثیر بر سطح اکسیژن، آتش را خاموش می کند.

 

آئروسل از ذرات بسیار کوچک به اندازه میکرو ساخته شده است. این ذرات در گاز معلق هستند که به موجب آن نسبت بین سطح در معرض و جرم واکنش بسیار زیاد است (به طوری که می توان مقدار ماده فعال مورد نیاز برای خاموش کردن را به حداقل رساند). ذرات این ابعاد برای مدت نسبتا طولانی در حالت تعلیق باقی می مانند و به آنها اجازه می دهد تا به جریان های همرفت طبیعی بروند. این عامل منجر به افزایش اثربخشی عامل خاموش کننده می شود.

اثر خاموش کننده توسط دو عمل (فیزیکی و شیمیایی) ایجاد می شود

عمل فیزیکی

عمل خاموش کردن فیزیکی از خصوصیات شیمیایی-فیزیکی ناشی می شود. در مقایسه با سایر عناصر، این عنصر به کمترین مقدار انرژی برای یونیزاسیون (کمترین ولتاژ یونیزاسیون) نیاز دارد. به همین دلیل به مقدار بسیار کمی انرژی نیاز است، امکان جداسازی الکترون ها از اتم ها وجود دارد. مقدار انرژی مورد نیاز از انرژی فراوان موجود در آتش تامین می شود.
یونیزه شدن پتاسیم با تغییر رنگ بنفش روشن شعله در هنگام خاموش شدن مشهود است. بنابراین انرژی موجود در شعله مطابق با ولتاژ یونیزاسیون عناصر موجود کاهش می یابد.

عمل شیمیایی

در طی احتراق، واکنش‌های خاصی در شعله به‌سرعت بین اتم‌ها و قطعات مولکول‌های ناپایدار (رادیکال‌ها) انجام می‌شود. چنین واکنش هایی به اصطلاح واکنش های زنجیره ای رادیکال ها را تشکیل می دهند. با توجه به ماهیت ناپایدار، رادیکال ها تمایل دارند از طریق واکنش های بیشتر به یک حالت نهایی پایدار برسند. محصولات نهایی پایدار شامل دی اکسید کربن (C2O) و آب (H2O) است. پتاسیم آزاد شده در اثر تجزیه ترکیبات پتاسیم در حین احتراق با رادیکال های آزاد هیدروکسیدهای ناپایدار واکنش داده و هیدروکسید پتاسیم (KOH) را تشکیل می دهد که یک ترکیب بسیار پایدار است. در این مرحله واکنش زنجیره ای رادیکال آزاد متوقف شده و شعله خاموش می شود.